SPOTKANIE+PIERWSZE

media type="youtube" key="07xKQakj1hM" height="344" width="425"



Recenzja 1
Film Jima Jarmuscha to dość ekscentryczne ukazanie realiów "Dzikiego Zachodu. Przedstawia podróż na granicy jawy i snu. Western jest bardzo charakterystycznym gatunkiem dla Ameryki, ale reżyser odbiega od kanonu. Odwraca jego konwencję. W żadnym razie nie odbiega od prawdy historycznej (w XIX i XX w naprawdę wystrzelano miliony bizonów, dokonywała się eksterminacja Indian).

William Blake wyrusza w podróż do Machine, gdzie ma objąć stanowisko księgowego. W drodze dostaje ostrzeżenie od maszynisty, że lepiej „nie podróżować z truposzem”. Po dotarciu na miejsce okazuje się, że to jakieś nieporozumienie. Bohater jest bez pieniędzy nie ma możliwości powrotu. Błąkając się po miasteczku pomaga pewnej kobiecie, która oferuje mu nocleg. Przypadkowo do domu kobiety wchodzi jej były narzeczony. Chwilę później bohater zostaje oskarżony o 2 morderstwa i musi uciekać. Na swojej drodze spotyka Indianina, który określa siebie jako Nobody. Uznaje on Blake'a za słynnego angielskiego poetę. Wspólnie ruszają w podróż. Tuż za nimi podążają "łowcy głów". Bohater ze spokojnego szarego człowieka zmienia się w zabójcę, jego cielesna powłoka powoli przestaje istnieć. W wiosce Indianina William ma przekroczyć zwierciadło wody, w którym niebo styka się z oceanem. Jak się okazuje słowa maszynisty były proroctwem... Bohater zmierza ku śmierci.

Reżyser w filmie pokazuje zderzenie kultur Indian i Białego człowieka. W "Truposzu" pełno jest symboli. Wiele również jest kontrastów: życie-śmierć, przyjaźń- nienawiść, brudne, pełne nędzy miasteczko - nieskażona natura, kobieta karmiąca dziecko - zakład pogrzebowy... Nie brakuje dziwnych, śmiesznych postaci: Boss rodziny traperów chodzi w damskich ubraniach i co chwilę recytuje Biblię, jeden z rewolwerowców śpi z pluszowym misiem i bez przerwy coś mówi. Sam Nikt jest dość dziwną osobą: zamyślony, mówi cytatami, zna twórczość Williama Blake'a, jego imię daje wiele do myślenia.

Zdecydowanie muzyka i czarno-białe kolory nadają filmowi charakter oraz tworzą niepowtarzalną atmosferę. Łatwo poczuć ten klimat. Johnny Deep zagrał fenomenalnie, świetnie wczuł się w rolę- to wielki atut tego dzieła. Wraz z Garrym Farmerem stworzył udany duet. Zresztą innym aktorom również nie można niczego zarzucić. "Truposz" nie jest filmem łatwym do zrozumienia, ale naprawdę warto go zobaczyć. Po projekcji mieć mieszane uczucia lecz i to jest jego zaletą. Nie da się go tak po prostu zapomnieć. Znakomita reżyseria, wciągająca fabuła, fascynująca historia, muzyka, duchowy aspekt, klimat- coś niezwykłego. Szczerze wszystkim polecam.
 *  Natalia **** J. **



Recenzja 2
Film pt. „Truposz” oparty jest na scenariuszu typowym dla westernu. Nakręcony został na czarno-białej taśmie w 1995 r. Jego reżyserem i scenarzystą jest Jim Jarmusch. Głównym aktorem jest Johny Deep, który gra rolę Williama Blakea. W pozostałych rolach wystąpili między innymi Iggy Farmer, Garry Farmer, Gabriel Byrne, John Hurt i inni. Zdjęcia są zasługą Robbiego Mullera, zaś muzyka należy do Neila Younga.

W połowie XIX wieku Blake postanawia wyjechać do miasteczka Maszyna, ponieważ dostał tam propozycję pracy na stanowisku księgowego w fabryce. Jechał z myślą rozpoczęcia nowego, lepszego życia. Na miejscu okazało się, że żadna posada na niego już nie czeka, ponieważ spóźnił się miesiąc i stanowisko przejął już ktoś inny. Za ostatnie pieniądze, w pobliskim saloonie, chciał kupić dużą butelkę whisky lecz starczyło ich tylko na małą butelkę. Koło baru spotkał wyrzuconą w błoto prostytutkę Thel Russell (Mili Avitel), która zajmowała się także sprzedawaniem papierowych kwiatków. Pomaga jej, a ona zabiera go do swojego pokoju aby go pocieszyć i razem spędzają noc.

Gdy rankiem, jej były narzeczony Charlie Dickinson Junior przyszedł do niej z prezentem i ujrzał ich razem, doszło do strzelaniny. Thel zasłoniła Blakea własnym ciałem i zginęła. Kula przeszywając dziewczynę na wylot trafiła Blakea w okolice serca. Ranny bohater filmu wyjął rewolwer, który kobieta schowała pod poduszką dla własnego bezpieczeństwa i zabił Dickinsona. Zostaje on oskarżony o podwójne morderstwo. Okoliczności zamieniają go w zabójcę i zmuszają do ucieczki z miasta. Dickinson – ojciec zabitego chłopaka - wysyła w pościg trzech najlepszych na Dzikim Zachodzie płatnych tropicieli (w tym jednego kanibala). Wyczerpanego Blakea znajduje Indianin każący mówić na siebie Nikt (Gary Farmer). Indianin, słysząc nazwisko Williama, uznał go za członka brytyjskiego „Stowarzyszenia Umarłych Poetów”. Ratuje Blakeowi życie, opatrując głęboką ranę. Nikt niechętnie mówi o swojej przeszłości. Dobrze posługuje się językiem angielskim, ponieważ został wyedukowany przez białego człowieka. Wspólnie udają się w podróż do wioski Indianina. W jej pobliżu William ma przekroczyć zwierciadło wody znajdujące się w miejscu, w którym ocean styka się z niebem.

Film ten charakteryzuje powolnym tempem i senną narracją, podobnie jak inne dzieła Jima Jarmuscha. Historia Williama Blakea może doprowadzić widza do refleksji, że „śmierć jest jedynym pewnym i niekwestionowanym momentem w życiu człowieka, który jednocześnie opiewa aura niesamowitej tajemnicy”. Moim zdaniem jest to przygnębiające stwierdzenie, dlatego nie polecam tego filmu nikomu, kto nie jest miłośnikiem twórczości Jima Jarmuscha lub świetnej gry aktorskiej Johnny'ego Deppa.
 * Ania Sz. **



Recenzja 3
Film pt: "Truposz" jest dziełem wybitnego reżysera Jima Jarmuscha. Jest on uznawany za jednego z najlepszych współczesnych reżyserów. Zadebiutował w 1980 roku filmem "Nieustające wakacje" i od razu zwrócił na siebie uwagę publiczności i krytyków. Główna postać grana jest przez Johna Deppa. W filmie dostrzegamy głównego bohatera, który zmierza się z brutalnością Dzikiego Zachodu.

Film opowiada historię młodego mężczyzny, który porzuca swoje dotychczasowe życie i zmierza się z nowym, zupełnie nieznanym światem. Droga, którą obrał, poprowadzi go znacznie dalej, niż mógłby sobie wyobrazić. Zderzając się z brutalnością Dzikiego Zachodu, spotykając na swej drodze związanego ze światem natury Indianina, na nowo kształtuje swoją osobowość i sposób patrzenia na otaczający świat. Okoliczności, w jakich się znalazł, przekształcają go w bezwzględnego mordercę.

Historia Williama Blake'a może stać się metaforą ludzkiego życia i nieustannego zbliżania się do śmierci. Jak trafnie określił sam reżyser obrazu: "śmierć jest jedynym pewnym i niekwestionowanym momentem w życiu człowieka, który jednocześnie opiewa aura niesamowitej tajemnicy".

Nie sposób nie wspomnieć o czarno-białym obrazie i hipnotyzującej muzyce autorstwa Neila Younga. Proste gitarowe dźwięki i surowość scenerii jeszcze bardziej podkreślają niezwykły klimat filmu. Kolejnym atutem jest gra aktorska. Pierwsze skrzypce grają Johnny Depp i Gary Farmer. Obaj doskonale poradzili sobie z rolami, udało im się stworzyć bardzo dobry, zgrany duet. Blake i Nikt wzajemnie na siebie oddziałują, uzupełniają. Postacie drugoplanowe i epizody takich sław jak Alfred Molina, Billy Bob Thornton, czy muzyk Iggy Pop urozmaicają akcję, są bardzo barwne i przekonujące.

Twórcy pozostawiają widzowi szerokie pole do interpretacji. Cały film jest bardzo niejednoznaczny, skłaniający do głębszej refleksji, poruszający wiele aspektów, chociaż na pierwszy rzut oka można ich nie dostrzec. Odkrywanie z czasem kolejnych znaczeń, symboli przysparza wiele radości i satysfakcji. Historia Willa Blake'a jest pozycją obowiązkową każdego, kto nazywa się fanem twórczości Jima Jarmuscha i kina bardziej ambitnego. " Moim zdaniem jest to świetny film ukazujący dzieje Dzikiego Zachodu. Jest w nim zawarta świetna gra aktorów jak i również doskonale dobrana muzyka.
 * Aneta B. **



Recenzja 4
Oglądałam w kinie, z klasą film „Truposz” w reżyserii Jima Jarmusch. Główną rolę w tym filmie grał Johnny Deep. W obsadzie byli również: Gary Farmer, Mili Avital, Lance Henriksen oraz wiele innych. Cały film jest zderzeniem dwóch kultur: indiańskiej i amerykańskiej, ale też przyrównanie życia i śmierci. To ukazanie, że życie jest swego rodzaju podróżą bez końca.

Bohaterem filmu jest Wiliam Blake(J.Deep), który podróżuje koleją do swojego przyszłego miejsca pracy. Na miejscu okazuje się, że propozycja pracy wygasła. Gdy zgnębiony błąka się po miasteczku, trafia do łóżka z kobietą. Chwilę potem zostaje oskarżony o zabójstwo dwóch osób. Z pomocą przychodzi mu Indianin, który pomaga mu i każe się nazywać „Nikt”(G.Farmer). Razem wyruszają w podróż bez danego celu, ale ścigają ich trzej „łowcy głów”.

Droga Wiliama koleją, skupia widza na tym, co mija za oknem miarę upływu drogi zmieniają się krajobrazy, na bardziej dzikie. Następnie miasteczko Machine, do którego dociera Wiliam, to miasto śmierci. Widać szatańskie młyny, czyli fabryki, porozrzucane czaszki, szkielety. W filmie dominują sceny krwawe, dosyć dokładnie można zobaczyć morderstwa poszczególnych osób.

Jeśli chodzi o symbolikę to wiele elementów można opisać, choćby pociąg jako symbol siły, ogień kontrastuje z wodą. „Truposz” całkowicie odwraca konwencję gatunku, w tym przypadku westernu, obala stereotypy związane z tym gatunkiem. Występuje tu drastyczna Krytyka Zachodu – ksiądz rasista, psychopatyczni mordercy, kanibale. Moim zdaniem, film „Truposz” to obraz przemiany człowieka, który niełatwo ukazać paroma metodami. Film jest interesujący i polecam go ludziom, którzy lubią realne i dobre filmy.
 * Olimpia K. **



Recenzja 5
Przedmiotem mojej recenzji będzie film pod tytułem ,,Truposz’’. Obraz ten został nakręcony przez znanego, amerykańskiego reżysera Jima Jarmuscha twórcy między innymi ,, Kawy i papierosów’’ w 1995 roku. Jest to połączenie filmu psychologicznego z dramatem i westernem. Jedno jest pewne. Film ten wywołuje tak silne emocje, że człowiek po jego obejrzeniu nie pozostaje obojętny, ocenia go w sposób albo bardzo negatywny i drastyczny lub pozytywny. Można więc spokojnie rzec, że Jim Jarmusch wykonał świetną robotę W rolę głównego bohatera wciela się Johny Deep. Przyjeżdża on do miasteczka Machine - miasta bez Boga, zamiast kościoła znajduje się tam olbrzymia fabryka, a wielkie koło w jej wnętrzu jest wizualizacją szatańskich młynów( W. Blake, Jerusalem, 1804). Machine - miasto śmierci przypomina poniekąd mityczny Hades.

Główny bohater nie zostaje przyjęty do pracy. Kiedy bezsensownie włóczy się po straszliwym miasteczku, spotyka dziewczynę, którą odprowadza do domu. Tam zaskakuje ich były chłopak dziewczyny. Spotkanie kończy się podwójnym morderstwem, giną byli kochankowie a przerażony Blake ucieka. Okazuje się, że zastrzelony mężczyzna jest synem szefa fabryki, bardzo wpływowego człowieka. Ten wysyła za bohaterem trzech najemnych morderców. W tym czasie główny bohater poznaje Indianina Nikta, z którym rusza w dalszą podróż.

Jarmuschowi zależało na tym, by w swoim filmie przedstawić Indian w sposób niestereotypowy. Tak więc Nikt jest tutaj znawcą kultury europejskiej, interesuje się literaturą, jest też świetnym lingwistą. Postacie, które tropią Blake’a i Nikta w zamierze Jima Jarmuscha mają obalać mitologię westernu oraz być jednocześnie drastyczną krytykę Zachodu.

Każdą scenę oglądamy dwa razy. Raz z udziałem Nikta i Willa, a po raz drugi z udziałem trzech morderców.W czasie swojej podróży główny bohater zabija jeszcze kilka osób. Jednak wszystkie te morderstwa zdają się być antyheroiczne i antyfilmowe.

Pod koniec filmu Nikt i ciężko ranny Blake udają się do rodzinnej wioski Indianina. Ciężko stwierdzić, czy jest tam zachowana wierność historyczna. Indiańska wioska przedstawiona w filmie albo jest prywatną wizją reżyseria, albo też rzeczywiście jest odwzorowywana na prawdziwych Indiańskich wioskach. Ciekawym elementem jest to, że język plemienny nie jest tłumaczony i nikt tak naprawdę nie wie, co aktorzy mówią.

William Blake jest umierający. Zostaje więc umieszczony przez Nikta w canoe, w którym ma spokojnie odejść. Na chwile przed jego śmiercią jeden z wysłanników szefa fabryki pozbawia życia Nikta. Scena jego śmierci to humorystyczna realizacja przestrogi, by nie podróżować z truposzem. Jest to konwencja finałowego pojedynku, który zazwyczaj jest przedłużany, a w tym filmie trwa on zaledwie kilka sekund.

Ciekawostką jest to, że Jim Jarmusch studiował wcześniej literaturę, a William Blake był jego ulubionym autorem. Być może stąd wzięło się imię głównego bohatera filmu. Uważam, że film ten jest bardzo ciekawy, ale najbardziej interesujący był dla mnie sposób, w jaki został przedstawiony. Zupełnie odbiegał od wytyczonej przez świat filmowy normy, co było ciekawą odmianą.
 * Marysia Ch. **