WIERSZE

> =NA WSI= > Siano pachnie snem > siano pachniało w dawnych snach > popołudnia wiejskie grzeją żytem > słońce dzwoni w rzekę z rozbłyskanych blach > życie - pola - złotolite > > Wieczorem przez niebo pomost > wieczór i nieszpór > mleczne krowy wracają do domostw > przeżuwać nad korytem pełnym zmierzchu > > Nocami spod ramion krzyżów na rozdrogach > sypie się gwiazd błękitne próchno > chmurki siedzą przed progiem w murawie > to kule białego puchu > dmuchawiec > > Księżyc idzie srebrne chusty prać > świerszczyki świergocą w stogach > czegóż się bać > Przecież siano pachnie snem > a ukryta w nim melodia kantyczki > tuli do mnie dziecięce policzki > chroni przed złem > > > > =SAM= > u dna ostrego krzyku > nic się nie jawi > brudna skrwawiona stopa na chodniku > plot afisz > drzewa szeregami bojowo > chcą śpiewać ramionami nad głową > ziemia w kamieniach płowych nie może się uśmiechać > a gdzieś > chociaż nici pajęcze na strzechach > płatki lecą pod zorzę > świtem > wiatrak ręce ogromne rozłożył > nad żytem > chociaż rola wędruje bruzdami wzdłuż > od horyzontu do horyzontu > od zórz do zórz > nie ma spokoju > > pokoju mój z zegarem > przyjacielu z zacisznym objęciem ścian > ty nawet wietrze stary > na ulicach mnie zdradzasz gdziem sam > > ach nie noc jedwabi żałobnych > nie burza nad pustki żywiołem > nie sen > > słowami czerwonymi > strunami czerwonymi > za rozpalonym czołem > ciemny tors mostu nad ciszą > wszędzie czerwienie kołem > płomienie wisząc > w mętnym strumieniu sekund > grożą > powodzią wieków > straszniej niż noc > straszniej niż burza > niż sen

> =ŻAL= > głowę która siwieje a świeci jak świecznik > kiedy srebrne pasemka wiatrów przefruwają > niosę po dnach uliczek > jaskółki nadrzeczne > świergocą to mało idźże > > tak chodzić tak oglądać sceny sny festyny > roztrzaskane szybki synagog > płomień połykający grube statków liny > płomień miłości > nagość > tak wysłuchiwać ryku głodnych ludów > a to jest inny głos niż ludzi głodnych płacz > zniża się wieczór świata tego > nozdrza wietrzą czerwony udój > z potopu gorącego > zapytamy się wzajem ktoś zacz > > rozmnożony cudownie na wszystkich nas > będę strzelał do siebie i marł wielokrotnie > ja gdym z pługiem do bruzdy przywarł > ja przy foliałach jurysta > zakrztuszony wołaniem gaz > ja śpiąca pośród jaskrów > i dziecko w żywej pochodni > i bombą trafiony w stallach > i powieszony podpalacz > ja czarny krzyżyk na listach > > o żniwa żniwa huku i blasków > czy zdąży kręta rzeka z braterskiej krwi odrdzawieć > nim się kolumny stolic znów podźwigną nade mną > naleci wtedy jaskółek zamieć > świśnie u głowy skrzydło poprzez ptasią ciemność > idźże idź dalej >