SPOTKANIE+DRUGIE

media type="youtube" key="qNR4ER9tC6A" height="344" width="425"

Film rosyjskiego reżysera Andrieja Zwiagincewa pt "Powrót" wywarł na mnie niesamowite wrażenie. Szczerze mówiąc nigdy wcześniej nie miałam do czynienia z kinem rosyjskim i nie tego się spodziewałam, ale doznałam miłego zaskoczenia. Po pierwsze bardzo podobało mi się to, że fabuła nie była zbyt oczywista. Reżyser zadaje wiele pytań i nie udziela na nie odpowiedzi, wielu rzeczy musimy domyślać się sami... Nie wiadomo skąd wziął się ojciec, co robił przez te wszystkie lata, kiedy go nie było, dlaczego wrócił? to podstawowe pytania, które zaczęły mnie nurtować. A tę historię musze dopowiedzieć sobie sama.

Fabuła ma wiele powiązań z religią chrześcijańską. Odwołuje się do przypowieści o synu marnotrawnym, tyle tylko, ze w filmie role się odwracają, bo to ojciec powraca po 12 latach nieobecności. Synowie na początku nie mogą w to uwierzyć, szczególnie młodszy nie ufa ojcu, nie jest zadowolony z jego powrotu, uważa, że ojciec nie jest tym człowiekiem, na którego czekał, nie ulega ojcu, stawia mu opór. Pierwsza scena przedstawiająca ojca to nawiązanie do obrazu "Martwy Chrystus", którego autorem jest Andrea Mantegna.

Ciało ojca ułożone jest dokładnie tak samo jak ciało Chrystusa na obrazie. Rolę opłakujących go niewiast znajdujących się po lewej stronie pełni babcia chłopców siedząca w drugim pokoju przy stole i obserwująca ogień. Kolejnym nawiązaniem do Biblii jest scena kolacji. Ojciec rozdziela wielki kawałek mięsa i częstuje chłopców winem. Podobnie jak Chrystus podczas Ostatniej Wieczerzy rozdawał chleb i wino swoim uczniom.

Kolejnym wskazaniem na Biblię jest to, że chłopcy podczas wyprawy, na którą zabrał ich ojciec, postanowili pisać dziennik, na zmianę. Podobieństwo można odkryć u Ewangelistów, którzy będąc z Jezusem spisywali, co się działo. Poza tym ojciec ginie w piątek - ten sam dzień tygodnia, w którym umarł Jezus, a w sobotę jego ciało tonie, znika. W filmie nie przedstawiono już niedzieli, jednak fabuła zatacza koło - jest to idea wiecznego powrotu, tak jak powrócił Chrystus. Symbole przedstawione w tym dziele to: łódź (przewoźnik Charon), nóż (znak przywództwa, władzy), martwa gołębica, symbol ryb i rybaków.

Ojciec wystawia swoje dzieci na próbę, szczególnie młodszego syna, który nie chce mu się podporządkować. Zostawia go na moście podczas ulewy, gdy ten narzeka, że chciałby połowić ryby; zostawia synów samych w obcym mieście, mówiąc, że niestety nie może dalej jechać, tylko musi coś załatwić; gdy chłopców okradziono, ojciec odnajduje i przyprowadza złodzieja, by synowie sami wymierzyli mu karę. Dzieciom nie jest łatwo. Podczas podróży robią zdjęcia, aby w jakiś sposób udokumentować swoją wyprawę z ojcem. Dochodzi również do pewnego rodzaju inicjacji - chłopcy muszą stać się mężczyznami. Chociaż wydawałoby się, że to młodszy z nich, buntownik pierwszy się nim stanie, to jednak starszy syn, dostaje od ojca zegarek, symbol dorosłości i odpowiedzialności. Tuż po śmierci ojca to on przejmuje rolę osoby trzymającej władzę. Jeszcze jedną rzeczą, która zapewne wszystkich, którzy obejrzeli ten film ciekawi, jest to, co znajdowało się w skrzynce, którą ojciec odkopał na wyspie. Ja osobiście nie miałam zielonego pojęcia podczas oglądania filmu, myślałam, że będzie tam coś, co pod koniec okaże się czymś bardzo wartościowym, ale wraz z utonięciem łódki, moje nadzieje zniknęły. Jak się okazało był to tzw. McGuffin, czyli tak naprawdę nic. To taki specjalny zabieg, żeby widz nie wiedział, o co chodzi i zastanawiał się nad tym.

Film kończy się pokazem fotografii, które chłopcy zrobili podczas wycieczki. Przedstawiają one jednak znacznie inną historię niż film. Uśmiechnięte twarze, wesołe miny, czas zabawy, czyli zupełnie coś innego, niż było naprawdę. Na żadnym ze zdjęć nie uwieczniono jednak ojca. Chłopcy dopiero po jego tragicznej śmierci, kiedy w samochodzie znajdują starą fotografię, jak byli mali, przebaczają ojcu. On pomimo tego, że może nie okazywał im wielu uczuć, kochał ich przez cały czas, gdy był poza domem. Udowodnił to poprzez próbę ratowania najmłodszego syna, tracąc przy tym życie. Film poruszył mnie, zwłaszcza sceny tuż po wypadku, gdy ojciec spadł z wieży. Chłopcy, choć przerażeni, ale podjęli próbę przeniesienia ciała ojca. Nie było łatwo, ale dali radę. Nawet przepłynęli z tym ciałem na łódce, na stały ląd, ale niestety, gdy myśleli, że najgorsze już za nimi, łódka utonęła. Młodszy chłopiec nawet wbiegł do wody, chciał w jakiś sposób to powstrzymać, ale był bezsilny. Ten jego gest uważam za przejaw głęboko skrytej miłości do ojca, której nie pokazywał, bo był na niego zły. Obraz Andrieja Zwiagincewa polecam wszystkim, zarówno rodzicom, jak i ich dzieciom.