WIERSZE+wybrane

=Roki=

Wszystko minione, wszystko zapomniane, tylko na ziemi dym, umarłe chmury, i nad rzekami z popiołu tlejące skrzydła i cofa się zatrute słońce, a potępienia brzask wychodzi z mórz.

Wszystko minione, wszystko zapomniane, więc pora, żebyś ty powstał i biegł, chociaż ty nie wiesz, gdzie jest cel i brzeg, ty widzisz tylko, że ogień świat pali.

I nienawidzić pora, co kochałeś, kochać to, co znienawidziłeś, twarze deptać tych, którzy milczącą piękność wybrali.

Pustką, aleją, wąwozami niemych - gdzie wiatr na szepty każdy głos zamienia albo w sen twardy z odrzuconą głową - iść. Wtedy... Wtedy wszystko we mnie było krzykiem i wołaniem. Krzykiem i wołaniem ruń czarnych wiosen rozdzierała mnie. Dosyć. Dosyć. Nic się przecie nie śniło. Nikt nic o tobie nie wie. To wiatr tak w drutach dmie.

Więc pora. Ja tę ziemię tak kochałem, jak, nie potrafi nikt w lepszej epoce, kiedy są dni szczęśliwe i pogodne noce, kiedy pod łukiem powietrza, pod bramą obłoków, rośnie to wielkie przymierze wiary i siły.

Teraz ty musisz ciasno oczy mrużyć, bo góry, miasta i wody się spiętrzą, to, co przygniecione trwało - naprzód runie, co naprzód szło - upadnie wstecz. Tak, tylko ten, co krew od innych miał gorętszą, Na cwałującym stanie złotym głów tabunie z krzykiem w dół obróci ostry miecz.

Minione, minione, nikt nie pamięta win, tylko drzewa jak w niebo rzucone kotwice, stada spływają z gór, zasłały ulice, kręcą się szprychy, oplata nas dym.

=OBŁOKI=

Obłoki, straszne moje obłoki, jak bije serce, jaki żal i smutek ziemi, chmury, obłoki białe i milczące, patrzę na was o świcie oczami łez pełnemi i wiem, że we mnie pycha, pożądanie i okrucieństwo, i ziarno pogardy dla snu martwego splatają posłanie, a kłamstwa mego najpiękniejsze farby zakryły prawdę. Wtedy spuszczam oczy i czuję wicher, co przeze mnie wieje palący, suchy. O, jakże wy straszne jesteście, stróże świata, obłoki! Niech zasnę, niech litościwa ogarnie mnie noc.