Prace+uczniów

=Nowela Marysi: =


 * ,,Dyskietka komputerowa’’ **

,,Nienawidzę go, tak bardzo go nienawidzę, tylko spojrzeć na niego. Taki pewny siebie, dumny, niby najlepszy. Jeden z takich ,, co to nie on’’, ale koniec tego dobrego, wreszcie znalazłem na ciebie haka’’. Piotr obserwował zza swojego biurka Adama Górskiego, który układał papiery w swoim biurze. Hakiem były oczywiście informacje obarczające Górskiego, które Piotr znalazł kilka dni temu szperając między dyskietkami. ,,Kupa kasy, którą masz, już ci nie wystarcza?!’’ W dalszym ciągu mruczał pod nosem. ,,Znalazłeś sobie fuchę, co? Niestety koleś, na twoje nieszczęście czegoś zapomniałeś. Szukaj, szukaj..., ale twoja dyskietka jest już w dobrych rękach...’’ Piotr Jarocki nienawidził Górskiego odkąd ten odebrał mu tak bardzo upragnioną posadę. Jarocki w dalszym ciągu siedział za swoim szarym, bezpłciowym biurkiem obok mnóstwa innych szarych, bezpłciowych biurek, gdy Adam dostał swoje własne biurko z widokiem na centrum miasta. Cóż za niesprawiedliwość. Jednak dyrektor niedługo doceni świetnego pracownika, jakiego miał przed oczami, a którego przysłonił mu ten nieuczciwy Górski. Wszystko to stanie się w momencie, kiedy Jarocki zaniesie dyskietkę dyrektorowi, a będzie to już jutro. Dziś czeka go ostatnie zebranie, na którym zostanie omówiony nowy projekt i może iść do domu. Wreszcie. Jarocki udał się do sali projekcyjnej. Znajdowało się tam zaledwie kilka osób w tym oczywiście Górski... Przez całe spotkanie Piotr czuł na sobie wzrok Adama, a może tylko tak mu się zdawało, kiedy nadszedł czas przerwy, Jarocki jako pierwszy wyszedł z pokoju i udał się do automatu z wodą. Chwilę później dołączył do niego Górski. -Jakoś nie mogłem się skupić na tym spotkaniu, a ty?- Zagadnął Adam. -Yhym... Piotr wcale nie miał ochoty wdawać się z nim w rozmowę. Górski najwyraźniej tego nie odczuł, bo kontynuował dalej. -Ty jesteś Piotr Jarocki, tak? -Tak...-Nie krył zdziwienia, że tamten zna jego nazwisko. -Jakiś czas temu wpadłeś na pomysł modernizacji naszej strony internetowej, zgadza się? -To prawda... Skąd on to wiedział?- Pomyślał -Wiesz, uważam, że to świetny pomysł. Przyciągnął by większą liczbę klientów. Starałem się nawet przekonać dyrektorstwo, jednak byli nieugięci. Niech to zostanie między nami, ale czasem uważam, że to barany, boją się zmian, a przecież warto ryzykować. Piotr też tak uważał. Górski zaczął go intrygować, słuchał uważniej. -Myślałem, że uda mi się to zmienić, kiedy obejmę tę posadę, ale ja na razie nie ma o tym mowy. Z tego, co pamiętam, ty też o nią walczyłeś? -Zgadza się. Wybrali ciebie. Jarocki przypomniał sobie o powodzie swojej nienawiści. -Powiem ci tak, choć może to zabrzmi dziwnie, ale nie masz czego żałować. Na tym stanowisku czuję, że się nie rozwijam, stoję w miejscu, a tak bardzo pragnąłem coś osiągnąć. Przeprowadziłem chyba z milion rozmów z dyrektorstwem, ale one nie przynoszą żadnych skutków... -Kiepska sprawa...  Tylko to udało się Piotrowi z siebie wydusić. Był zaskoczony swoim nowym odkryciem. Właśnie zdał sobie sprawę, że rozmawia z naprawdę inteligentnym i fajnym gościem... -Zaczęło się...- Powiedział z niechęcią Górski.- Idziesz? -Trzeba to będzie jakoś przeżyć. Zaśmiali się. W nocy Piotr nie mógł spać. Myślał o swoim jutrzejszym planie. O Górskim i dyskietce. Może się mylił? Może ten facet jest rzeczywiście w porządku, a on zrobi błąd oddając dyskietkę dyrektorowi... W końcu zasnął nie podjąwszy decyzji. Rano wstał, zjadł śniadanie, zabrał dyskietkę i ruszył do pracy. Lubił chodzić pieszo, nie miał daleko. Po drodze zawsze mijał rzekę. Codziennie na nią patrzył, lecz tym razem postanowił zatrzymać się przy niej. Wyjął z teczki dyskietkę, spojrzał na nią i rzucił w błękitną taflę wody. Odchodząc pomyślał, że ocenianie ludzi po wyglądzie i pozorach to istna głupota.

=Nowela Agnieszki: =


 * ,,Dyskietka komputerowa’’ **

Pewnego dnia z małego miasteczka na północy Polski do Krakowa przeniósł się młody chłopak imieniem Hubert. Był wielkim pasjonatem komputerów i wszystkiego, co z nimi związane. Już jako dziecko brał udział w wieku konkursach informatycznych, w których nigdy nie zajął poniżej 4. miejsca. Swą przyszłość chciał związać właśnie z tą dziedziną, dlatego przeprowadził się do dawnej stolicy Polski. Studiowanie informatyki było spełnieniem jego marzeń. Właściwie ostatnio wszystko układało mu się jak najlepiej. Znalazł nawet mieszkanie do wynajęcia (co prawda z dwoma nieznajomymi chłopakami). Był bardzo podekscytowany swoim nowym życiem. Jego dwaj współlokatorzy - Jacek i Rafał - wydawali się być w porządku. Pozostało jeszcze tylko zdać ostatnie egzaminy na studia i całkowicie cieszyć się życiem. - Hej, chłopaki, a wy gdzie planujecie iść na studia? - zapytał pewnego wieczoru Hubert, gdy wszyscy postanowili lepiej się poznać. - Iberystyka - odparł zdecydowanie Jacek. Rafał chwilę się zastanawiał, po czym odpowiedział: - Szczerze mówiąc... to myślałem o informatyce, ale nie jestem do końca przekonany, czy się dostanę. Inną alternatywą byłaby może... matematyka? - Nie jesteś jeszcze zdecydowany?! - zdziwił się Hubert. Rafał zrobił niepewną minę i szybko zmienił temat. Hubert nawet nie dopuszczał do siebie myśli, że nie przyjęto by go na ten wymarzony kierunek. Bardzo się starał, egzaminy wstępne przeszedł śpiewająco, teraz pozostało tylko dostarczyć komisji trzy zadania uzupełniające. Chłopak nie zwlekał, wykonał je jak najszybciej, ale popełnił błąd nie oddając ich od razu. Zgrał je na dyskietkę komputerową i schował głęboko do szuflady w biurku. Chciał, w razie czego, jeszcze sprawdzić, czy aby na pewno zrobił zadania dobrze. W końcu pośpiech to zły doradca. W wolnym czasie, póki jeszcze trwały wakacje, chłopak dorabiał sobie w pobliskiej restauracji Mc Donald's. Prawie całymi dniami nie było go w domu. Rafał był z natury leniwy. Właściwie nie wiedział, czy chce mu się cokolwiek studiować. Myślał sobie, że fajnie byłoby się dostać na informatykę. Od zawsze interesował się komputerami (czyt. grami komputerowymi), lepsze to, niż matematyka. A humanista to z niego był żaden. Ledwo zdał egzaminy wstępne na informatykę, dobrze, ze jakiś kujon trochę mu podpowiedział. Teraz jeszcze te zadania dla komisji... Kompletnie nie miał pojęcia, jak się do nich zabrać. Niby coś tam zrobił, ale sądził, że to i tak na nic. Postanowił jednak te swoje wysiłki zapisać. Długo nie mógł znaleźć jakiejś dyskietki, aż po 40 minutach poszukiwań dostrzegł czarną dyskietkę na dnie szuflady. Na wierzchu dyskietki widniał napis: "Do sprawdzenia". Na początku nie domyślił się, czyja on może być, dopiero kiedy ją otworzył, serce zaczęło bić mu szybciej i doznał olśnienia. To zadania Huberta. Wszystkie. I prawdopodobnie zrobione prawidłowo. Hubert to przecież informatyczny geniusz. Wtedy do głowy wpadł mu fantastyczny pomysł. Szybko wybiegł z mieszkania. Wrócił po 15 minutach i przyniósł ze sobą opakowanie zawierające 10 czarnych dyskietek. Na jedną z nich przegrał zadania Huberta i podpisał swoim nazwiskiem. Na drugą zgrał swoje zadania i na wierzchu podpisał "Do sprawdzenia". Tę dyskietkę odłożył na dno szuflady w taki sposób, aby Hubert nie poznał, że doszło do zamiany. Prawdziwą dyskietkę Huberta zniszczył i wyrzucił. Już nie musiał się martwić, czy przyjmą go na studia. Wieczorem mógł wyjść do klubu i to uczcić. Hubert chciał maksymalnie wykorzystać wolny czas na pracę. Nieubłaganie zbliżał się termin oddania zadań, Hubert był tak zabiegany, że prawie o nim zapomniał. Nie znalazł nawet czasu, by jeszcze raz dokładnie przejrzeć zadania. W pośpiechu starł "Do sprawdzenia" napisane ołówkiem i w to miejsce podpisał się, a następnie pognał na uczelnie oddać dyskietkę. I tak przecież zrobił wszystko dobrze...Pozostało mu tylko czekać na oficjalne potwierdzenie przyjęcia. Jakże się zdziwił, gdy okazało się, że za zadania dostał tylko 20 punktów na 400 możliwych! Nawet bardzo dobrze zdane egzaminy wstępne nie zagwarantowały mu miejsca. Był taki rozczarowany. Całe jego życie legło w gruzach. Tyle pracował na to, by jego marzenia się ziściły, a tu proszę...Taki Rafał, który na początku wypadł od niego dużo gorzej, dostał się na informatykę. "Jakie życie jest niesprawiedliwe" myślał Hubert. Po tym zdarzeniu chłopak zniechęcił się do wszystkiego. Po pierwsze - wrócił do rodzinnego miasta, po drugie - pozbył się z domu komputera, po trzecie - nie zamierzał studiować. Został kasjerem w sklepie spożywczym i to mu wystarczało. Może za parę lat pokusi się o to, by zostać kierownikiem... A Rafał nie przyznał się nikomu do tego, że ukradł rozwiązane zadania. Wyleciał na drugim roku studiów.